Στο ‘Γονίδιο’ αναφέρετε πως “Το γράψιμο ενός τέτοιου βιβλίου, όταν η ευαλωτότητα μας χτυπά κόκκινο, τείνει να αποτελέσει πράξη συμφιλίωσης με τη φθαρτότητά από τη μια και την αντίσταση στον χρόνο από την άλλη.” (σελ 13) Θα λέγατε ότι η συμφιλίωση με τη φθαρτότητα είναι παράλληλα και αντίσταση στον χρόνο;

Ναι η συμφιλίωση με τη φθαρτότητα μας είναι παράλληλα και αντίσταση στον χρόνο. Πως αλλιώς θα μπορούσαμε να αντισταθούμε στον χρόνο αν δεν συμφιλιωθούμε με αυτή την ιδέα; Όταν συμφιλιωθείς μαζί της σταματά ο χρόνος να έχει την εξουσία ,γίνεται ο κάθε ένας από εμάς κυρίαρχος του παιχνιδιού, αλλάζουν κατά κάποιο τρόπο οι κανόνες. Υπάρχει μια βαθύτερη κατανόηση του φιλοσοφικού υποβάθρου του ερωτήματος που δίνει ίσως και μια άλλη έννοια στον χρόνο.

Πολύ σοφά και όμορφα εντάσσεται η εξής φράση στο βιβλίο: “Σχεδόν ό,τι κάνουμε στη ζωή μας είναι μάταιο κι όμως είναι πολύ σημαντικό να συνεχίζουμε να το κάνουμε.” (Σελ 12) Πώς πιστεύετε ότι βρίσκει κανείς το μονοπάτι προς σε αυτή τη διαδρομή;

«Σχεδόν ότι κάνουμε στη ζωή μας είναι μάταιο κι όμως είναι πολύ σημαντικό να συνεχίζουμε να το κάνουμε» το πως βρίσκει κανείς το μονοπάτι προς αυτή τη διαδρομή είναι κάτι πολύ προσωπικό, εξαρτάται από τα ενδιαφέροντα του, τι του αρέσει και πώς του αρέσει να ζει . Η ουσία βρίσκεται στο να συνεχίζει το δρόμο της καθημερινότητας ξέροντας ότι το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο και μάταιο. Το πετυχαίνει όταν ανακαλύπτει ότι η ευτυχία βρίσκεται στην επανάληψη της καθημερινής του ρουτίνας, σε αυτά τα μικρά η και μεγαλύτερα πράγματα που δίνουν αξία στο τώρα.

Όπως ακριβώς “ένας καλός χορευτής έχει καλή πατημαθκιά, αφήνει το ίχνος του” (σελ. 17), έτσι και ένας καλός λογοτέχνης αφήνει αντίστοιχα το δικό του. Αν είχε χρώμα ή ρυθμό το ίχνος που εσείς αφήνετε μέσα από το ‘Γονίδιο’, ποιο θα ήταν αυτό;

Αν έχει χρώμα η ρυθμό το ίχνος που αφήνω μέσα από το “Γονίδιο” θέλω να έχει ένα φωτεινό χρώμα , ένα αισιόδοξο χρώμα και να έχει και ρυθμό (ναι θέλω και χρώμα και ρυθμό) και ο ρυθμός να είναι 9/8 όπως ένα αργό ζεϊμπέκικο, σαν το ρυθμό που χόρευε ο ήρωας του βιβλίου.

Μέσα στο βιβλίο αναφέρεται πως “ακόμα και η φράση Τίνος είσαι σου, γιέ μου έχασε τον ρομαντισμό του.” (Σελ 21) Πού οφείλεται η απουσία αυτή του ρομαντισμού στην εποχή μας, κατά την γνώμη σας;

Η φράση «Τίνος είσαι σου, γιέ μου» έχασε πλέον τον ρομαντισμό της . Παλαιότερα, περνούσες από τη γειτονιά σαν μικρό παιδί, ρωτούσαν οι μεγαλύτεροι «Τίνος είσαι σου, γιέ μου» και αυτή η φράση ξεκλείδωνε ολόκληρους διάλογους , ξεπρόβαλε ολόκληρο το γενεαλογικό σου δέντρο εκεί μπροστά στο καλντερίμι, στο στενό σοκάκι του χωριού ή στους δρόμους της πόλης. Τώρα, παρά τη πληθώρα μέσων επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης χάθηκε η ουσιαστική επικοινωνία με τον κόσμο.