➔Στο καινούριο σας βιβλίο με τίτλο ‘Η Παράβαση,’ καταπιάνεστε με θέματα που καιρό – ίσως και διαχρονικά θα λέγαμε – ταλανίζουν την κυπριακή κοινωνία, αγγίζοντας τα με την αρμόζουσα σοβαρότητα. Πάραυτα, συνυπάρχει μαζί της έντονα και το στοιχείο του χιούμορ – ήταν κάτι που βγήκε αβίαστα καθώς γράφατε ή ήταν θεμιτό εξαρχής – προσχεδιασμένο;
Το χιούμορ ναι, ήταν για μένα μια μέθοδος να προσεγγίσω το σοβαρό αυτό ζήτημα που ταλανίζει την κοινωνία μας χωρίς η γραφή μου να καταντά βαρετή ή ακόμα και ηθικοδιδακτική. Η σάτιρα- γιατί περί σάτιρας κυρίως πρόκειται- υπήρξε ανέκαθεν ένας ιδιαίτερος τρόπος προσέγγισης των σαθρών καταστάσεων που μας περιβάλλουν, ένας τρόπος να στρέφουμε τον εσωτερικό μας καθρέφτη προς τον ίδιο μας τον εαυτό και να γελάμε με την καρδιά μας καθώς αυτοσαρκαζόμαστε. Ο αυτοσαρκασμός είναι θεωρώ ταυτόσημος της αυτοκριτικής, ενώ ο επακόλουθος γέλωτας που προκύπτει αποτελεί τη σωτήρια αποφόρτιση και αποδέσμευση μας από τα στεγανά της επιζήμιας και θνησιγενούς- πολλές φορές- σοβαροφάνειας μας.
➔ Στην εποχή των greeklish και της ξενομανίας που περιτριγυρίζονται από έντονες διαφωνίες ως προς το ποια γλωσσική κατεύθυνση αντιπροσωπεύει καλύτερα την εθνική μας ταυτότητα, εσείς επιλέγετε να γράψετε στην κυπριακή διάλεκτο. Συμμερίζεστε την θέση πως «μιλά καλύτερα στην καρδιά μας;” και πώς αντιλαμβάνεστε εσείς την άποψη αυτή;
Κατ΄ αρχή να τονίσω, πως τα greeklish δεν θα πρέπει να έχουν καμία θέση στην ελληνική λογοτεχνία, αφού πιο πολύ αφαιρούν παρά προσθέτουν σ’ ένα κείμενο γραμμένο στη δική μας γλώσσα. Η κυπριακή διάλεκτος η οποία αποτελεί ως γνωστό αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής γλώσσας και της εθνικής μας ταυτότητας, προσδίδει συναίσθημα και αυθεντικότητα στους διαλόγους των ηρώων. Πέρα από αυτό, πιστεύω πως ο γλωσσικός τρόπος έκφρασης των προσώπων που συμμετέχουν στην πλοκή ενός έργου, θα πρέπει να εντάσσεται λειτουργικά στο συγκεκριμένο χωροχρονικό πλαίσιο που προκρίνει η ίδια η μυθοπλασία του.
➔ Στην νουβέλα σας φαίνεται να υπάρχει το μοτίβο της ελευθερίας – με τον πρωταγωνιστή εν ονόματι Ελευθέριο Ελευθερίου και φράσεις όπως ‘Ξέρεις τι θα πει να είσαι ελεύθερος ‘που τα πάθη σου; Να μέν έσεις ανάγκην κανέναν τζαι να μέν φοάσαι ‘που τίποτε;’ θα μπορούσε να πει κανείς πως το μοτίβο κυριαρχεί. Τι εστί για εσάς να είναι κανείς πραγματικά ελεύθερος;
Η ελευθερία κείται για μένα πέραν του στενάχωρου ατομικού συμφέροντος. Αποκτά πιστεύω το υπερβατικό και πανανθρώπινο νόημα της, όταν το άτομο μεταβάλλεται σε πρόσωπο και το προσωπικό μας σύνορο σε μακρύ και ατελείωτο ορίζοντα.
➔ Για να προσπαθεί κανείς να φέρει την ελευθερία, από την προσωπική ως τηνσυλλογική, θα πρέπει να την κατατάσσει στο προσωπικό του αξιοκρατικό σύστημα. Συμφωνείτε;
Εννοείται, πως συμφωνώ! Οι μεγάλες αλλαγές της ανθρωπότητας έχουν πρωτίστως ως πηγή τους τις προσωπικές υπαρξιακές μας δονήσεις. Αν δεν κουνηθεί η καρδιά του ανθρώπου πρώτα, τα στεγανά που μάς πολιορκούν και μάς αφαιμάσσουν ψυχικά παραμένουν δυστυχώς τα ίδια.
