Το Σαμιαμίδι της Σταυρούλας Μπίου είναι μια ποιητική συλλογή με εξομολογητικό τόνο και έντονη λυρικότητα. Η γραφή κινείται σε ελεύθερο στίχο και αλλάζει ρυθμό: σε κάποια ποιήματα είναι κοφτή και συμπυκνωμένη, ενώ σε άλλα ανοίγεται σε μεγαλύτερες συνθέσεις που χτίζουν ατμόσφαιρα και πίεση. Στο κέντρο βρίσκεται το πένθος και, πιο συγκεκριμένα, η απώλεια της μητέρας, μια εμπειρία που διαπερνά τη γλώσσα, το σώμα και την καθημερινότητα. Γύρω από αυτόν τον πυρήνα ξεδιπλώνονται η μοναξιά, ο έρωτας και η διάψευση, αλλά και μια επίμονη ανάγκη για τρυφερότητα μέσα σε έναν κόσμο που συχνά φοβάται την αλήθεια.

Η Μπίου γράφει με τρόπο αιχμηρό και τρυφερό ταυτόχρονα. Η εξομολόγηση δεν εξωραΐζεται: αφήνει χώρο για θυμό, σιωπή, κούραση, αλλά και για εκείνες τις μικρές στιγμές όπου κάτι αντέχει. Το καθαρά προσωπικό δεν μένει κλειστό στον εαυτό του· ανοίγει προς τη συλλογική μνήμη και προς μορφές τραύματος που δεν ανήκουν μόνο σε έναν άνθρωπο. Έτσι η ποίηση γίνεται πράξη αντοχής και επιβίωσης, σαν ένα μικρό σαμιαμίδι που εμφανίζεται ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο, για να υπενθυμίσει ότι όσα δεν λέγονται βρίσκουν τρόπο να επιστρέφουν.