Στα Αρνόγλωσσα, ο Δώρος Γεωργίου γράφει με μια φωνή που δεν φοβάται ούτε το ιερό ούτε το χυμώδες, ούτε την τρυφερότητα ούτε τη βλασφημία. Τα ποιήματα κινούνται ανάμεσα σε προσευχή και ειρωνεία, σε σώμα και μνήμη, σε καθημερινά στιγμιότυπα που ξαφνικά ανοίγουν σε μεταφυσικό βάθος.

Με γλώσσα σύγχρονη, κοφτερή και ευάλωτη μαζί, η συλλογή χαρτογραφεί την πείνα (του έρωτα, της πίστης, της ζωής), τη σχέση με τους νεκρούς και τους ζωντανούς, την οικογενειακή ρωγμή, αλλά και την κοινωνική υποκρισία που επιμένει να ντύνεται φως. Εδώ, τα υποκοριστικά δεν είναι χαϊδευτικά: είναι προειδοποιήσεις. Και το γέλιο, όταν εμφανίζεται, δεν ελαφραίνει—αποκαλύπτει.

Μια ποιητική εμπειρία έντονη και υβριδική, γεμάτη ρυθμό: για όσους έμαθαν να αγαπούν ενώ φοβούνται, να πιστεύουν χωρίς βεβαιότητες, και να συνεχίζουν ακόμη κι όταν το φως μοιάζει πλαστό.

…το πλαστό το φως δεν αντέχει στον ήλιο,

όπως ο πόνος του ενός δεν αντέχει

όταν όλοι πονούν.