Ο Ναγκίμπ Μαχφούζ (1911–2006) είναι μία από τις κορυφαίες μορφές της σύγχρονης αραβικής λογοτεχνίας και ο πρώτος Άραβας συγγραφέας που τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Γεννήθηκε και έζησε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του στο Κάιρο, την πόλη που αποτέλεσε τον βασικό τόπο, το υλικό και το μεγάλο σύμβολο του έργου του. Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου και εργάστηκε για πολλά χρόνια ως δημόσιος υπάλληλος, παράλληλα με τη συγγραφική του δραστηριότητα.
Το έργο του περιλαμβάνει μυθιστορήματα, διηγήματα, δοκίμια και σενάρια, και εκτείνεται από ιστορικές αφηγήσεις εμπνευσμένες από την αρχαία Αίγυπτο μέχρι κοινωνικά, πολιτικά και υπαρξιακά μυθιστορήματα που αποτυπώνουν τις μεγάλες μεταμορφώσεις της αιγυπτιακής κοινωνίας. Με κέντρο τις γειτονιές, τα καφενεία, τις οικογένειες και τους καθημερινούς ανθρώπους του Καΐρου, η γραφή του ανέδειξε τις εντάσεις ανάμεσα στην παράδοση και τη νεωτερικότητα, την πίστη και την αμφιβολία, την ατομική επιθυμία και τους κοινωνικούς περιορισμούς.
Η Τριλογία του Καΐρου, που αποτελείται από τα έργα Ανάμεσα σε δύο παλάτια, Το παλάτι των πόθων και Ο δρόμος της ζάχαρης, τον καθιέρωσε ως κορυφαίο μυθιστοριογράφο του αραβικού κόσμου και ως έναν από τους μεγάλους αφηγητές του 20ού αιώνα. Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του συγκαταλέγονται επίσης Τα παιδιά του Γκεμπελάουι, Το στενό Μιντάκ, Ο κλέφτης και τα σκυλιά, Φλυαρίες πάνω στον Νείλο και Μιραμάρ.
Το 1988 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, γεγονός που έφερε τη σύγχρονη αραβική λογοτεχνία στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και συνεχίζουν να διαβάζονται ως έργα βαθιά ριζωμένα στην αιγυπτιακή εμπειρία, αλλά ταυτόχρονα οικουμενικά ως προς τα ερωτήματα που θέτουν για την εξουσία, την ηθική, την ελευθερία, τη μνήμη και την ανθρώπινη μοίρα.
Το παρόν βιβλίο ανήκει στον τελευταίο συγγραφικό κύκλο του Μαχφούζ. Στα ύστερα χρόνια του, μετά την επίθεση που δέχθηκε το 1994 και τα προβλήματα υγείας που ακολούθησαν, η γραφή του έγινε πιο πυκνή, υπαινικτική και αποσπασματική. Τα σύντομα αυτά κείμενα, ανάμεσα στο όνειρο, την παραβολή και τον στοχασμό, συμπυκνώνουν με εξαιρετική λιτότητα πολλά από τα μεγάλα θέματα που διέτρεξαν ολόκληρο το έργο του: την πόλη, τη μνήμη, τον έρωτα, την απώλεια, την ιστορία, την πολιτική απογοήτευση και την ακατάλυτη ανάγκη του ανθρώπου να αφηγείται.
