Great literature. One book at a time.

Ολοκλήρωμα του 133 από το -∞ στο +∞ (Μέρος 10)

Ολοκλήρωμα του 133 από το -∞  στο +∞

του Κωνσταντίνου Κοκολογιάννη

Μέρος 10

…συνέχεια από το προηγούμενο

 

Κάπως έτσι, ο Φρίντριχ κι εγώ, βρεθήκαμε στο ουρολογικό. Αλλά μόνο για 133 λεπτά. Για για άγνωστους μέχρι σήμερα λόγους, μεταφερθήκαμε στο διάδρομο της γενικής χειρουργικής για άλλα 133 λεπτά και καταλήξαμε στο δωμάτιο κολονοσκόπησης που και περάσαμε τη νύχτα μας, έχοντας μάθει όλα τα μυστικά αυτής της εξέτασης.

Την επομένη το πρωί κι ενώ κοιμόμασταν, ήρθαν οι γιατροί και νομίζοντας ότι ήμασταν έτσι λόγω του αναισθητικού, μας έκαναν κολονοσκόπηση. Πριν προλάβουμε να το καταλάβουμε μας πήγαν για αιματολογικές εξετάσεις, ούρων, κοπράνων, test pap και τεστ εγκυμοσύνης. Μας είπαν να περιμένουμε τα αποτελέσματα των εξετάσεων στο κυλικείο γιατί στο δωμάτιο όπου κάνουν τις αναλύσεις κοπράνων δεν υπήρχε χώρος για τρίτο κρεβάτι. Εκεί ο Φρίντριχ είχε την ευκαιρία να βγάλει τα νεύρα του πάνω στις ταχινόπιτες τσακίζοντας τέσσερις. Ενώ τελείωνε την τέταρτη ταχινόπιτα, μας πλησιάζει ένας τραυματιοφορέας και μας λέει ότι τον τα αποτελέσματα των αναλύσεων βγήκαν και ότι όλες ήταν καθαρές. Ονομάζεται Πανίκκος και ότι είναι αθλητής των 200μ με εμπόδια και θα είναι ο προσωπικός μας τραυματιοφορέας.

 

– Χαίρω πολύ! Είμαι ο Διόνυσος, του λέει ο Φρίντριχ.

 

Αφού αντάλλαξαν χειραψίες, ο Πανίκκος χαμηλώνοντας τον τόνο της φωνής του και κοιτάζοντας γύρω του καχύποπτα, μας λέει ότι από έγκυρες πληροφορίες, έμαθε ότι ελευθερώθηκε ένα κρεβάτι στο δωμάτιο 133 του πνευμονολογικού και θα μας βοηθήσει να το προλάβουμε εμείς. Έτσι αυτός θα κερδίσει το έπαθλο του πιο γρήγορου τραυματιοφορέα.

Ξεκινήσαμε να τρέχουμε με όλη μας τη δύναμη. Επισκέπτες, νοσηλευτές και νοσηλευόμενοι μας επευφημούσαν, μας έδιναν κουράγιο. Νόμιζα ότι τρέχαμε στο Giro d’Italia. Δυστυχώς την ίδια πληροφορία την είχαν κι άλλοι τραυματιοφορείς, γιατί πλησιάζοντας στον ανελκυστήρα, είδαμε ότι περίμενε ένας άλλος τραυματιοφορέας με μια κυρία ξαπλωμένη. Ο αγώνας προμηνυόταν δύσκολος. Ένας αγώνας υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Ανοίγει η πόρτα του ανελκυστήρα και ο τραυματιοφορέας ετοιμάζεται να μπει μέσα με την κυρία. Ο Πανίκκος απτόητος αυξάνει ταχύτητα, στρίβει απότομα το κρεβάτι μας, δίνει μια στα πλευρά του κρεβατιού της κυρίας, αποκόπτει την πορεία τους και μπαίνουμε εμείς στον ανελκυστήρα. Ο Φρίντριχ το διασκέδαζε τόσο που έδειξε κωλοδάχτυλο στον χαμένο τραυματιοφορέα.

 

– Φρίντριχ, ντροπή! Δεν συμπεριφερόμαστε σαν ζώα, του λέω.

– Γιατί; Στα γήπεδα έτσι δεν συμπεριφέρονται, μου απάντησε.

 

Φτάνουμε στον όροφο του πνευμονολογικού τμήματος. Με το που ανοίγει η πόρτα του ανελκυστήρα βλέπουμε να ξεμυτίζει άλλο κρεβατάκι με κατεύθυνση το δωμάτιο 133. Με άψογα αντανακλαστικά ο Πανίκκος σπρώχνει το κρεβάτι μας, εμβολίζοντας το άλλο κρεβάτι. Αποτέλεσμα: σπασμένο ψυγείο, χαλασμένο gear box, και ένα λάστιχο για αυτούς κι ένα φανάρι σπασμένο για εμάς. Ήδη, ο τραυματιοφορέα του τηλεφωνούσε στο ρυμουλκό για να έρθει να το μαζέψει.

Είχαμε μπει στην τελική ευθεία για το δωμάτιο 133. Λίγα μέτρα μας χώριζαν από τη νίκη, όταν από κάθετο διάδρομο εμφανίζεται άλλος τραυματιοφορέας που στρίβοντας το κρεβάτι του μας πετυχαίνει στα πλευρά. Έσπασε και το καθρεφτάκι μας.

Οι δύο τραυματιοφορείς έδιναν την τελευταία ρανίδα του αίματός τους για τη νίκη. Τα δύο κρεβατάκια πήγαιναν στήθος με στήθος. Λίγα μέτρα πριν την στροφή για την πόρτα του δωματίου. Εξωτερική του διαδρόμου αυτοί, εσωτερική εμείς. Ο Πανίκκος με ανάποδο τιμόνι παίρνει άψογα την στροφή. Ο άλλος τραυματιοφορέας, ενώ ετοιμαζόταν κι αυτός να στρίψει, δέχτηκε ανάμεσα από τα πόδια του, το μπαστούνι του Φρίντριχ με αποτέλεσμα να σωριαστεί στο πάτωμα. Το κρεβατάκι που οδηγούσε συνέχισε την ξέφρενη πορεία του στον υπόλοιπο διάδρομο ως ότου ανακόπηκε από τον γκισέ του τμήματος. Ο γεράκος που ήταν σε αυτό, εκσφεντονίζεται πέφτοντας πάνω στην αδελφή νοσοκόμα. Η πρόσκρουση του κεφαλιού του γεράκου με τα στήθη της νοσοκόμας, του προκάλεσαν μια ελαφριάς μορφής κρανιοεγκεφαλική διάσυση και αναστήλωση του πέος σε βαθμό που ο γεράκος άρχισε να κυνηγά την αδελφή.

Εμείς; Εμείς πανηγυρίζαμε την νίκη μας. Σπάσαμε και την καθιερωμένη σαμπάνια στο κεφαλάρι του κρεβατιού μας. Το χρυσό μετάλλιο του πιο γρήγορου τραυματιοφορέα δόθηκε στον Πανίκκο από τον ίδιο τον υπουργό υγείας. Στον λόγο που εκφώνησε, μεταξύ άλλων, είπε για το αξιόμαχο προσωπικό των νοσοκομείων, το ήθος και το θάρρος τους και ότι ΝΑΙ!, το Γεσύ είναι πραγματικότητα, ίσως σ’έναν άλλον πλανήτη, διάσταση, σύμπαν, χρόνο, αλλά όχι στην Κύπρο.

Καθίσαμε στο πνευμονολογικό τμήμα 133 ημέρες. Μάταια οι γιατροί προσπαθούσαν να βρουν λύση στο πρόβλημα του ολοκληρώματος του 133 από το πλην άπειρο στο συν άπειρο. Το συμβούλιο των γιατρών επέμενε ότι δεν είναι απολύτως σωστό να λάβουμε υπ’όψιν μόνο τους παραλογικούς αριθμούς και όχι το σύνολο των αριθμών, πραγματικών και μη πραγματικών.

Η λύση του μηδενός δεν ικανοποιούσε τους γιατρούς που με αρχηγό την καθαρίστρια του τμήματος, αριστούχα μαθηματικός με μεταπτυχιακό στη θεωρία των συνόλων, επέμεναν ότι το μηδέν ταυτίζεται με το ουδέν, ενώ ο Φρίντριχ έλεγε ότι μίλησε στο viber με τον Αλβέρτο και αφού του έβγαλε τη γλώσσα συμφώνησαν ότι ναι μεν συνδέεται, αλλά δεν ταυτίζεται, καθώς ως αριθμός έχει υπόσταση, κάτι που το ‘ουδέν’ δεν έχει.

Έτσι ταλαιπωρημένος και κουρασμένος που ήταν ο Φρίντριχ γυρνάει νευριασμένος και με μάτι που γυάλιζε προς τους γιατρούς και τους λέει:

 

– Είτε σας αρέσει, είτε δεν σας αρέσει, παρόλο που εγώ επιμένω ότι είμαστε δύο, άντε το πολύ ένα, υπάρχουμε! Έχουμε υπόσταση! Μηδέν δεν είμαστε. Είμαστε ένας ακέραιος αριθμός και κατ’ επέκταση ένας ρητός αριθμός, ένας πραγματικός αριθμός, αλλά κι ένας μιγαδικός αριθμός. Άρα υπάρχουμε και θα μας υποστείτε! Είμαι ο Διόνυσος κι ο Εσταυρωμένος. Είμαστε το μικρόβιο στην ψυχή σας, είμαστε υπεράνθρωποι! Η μεγαλύτερη εκδίκησή μας είναι να σας πετάμε κατάματα την αλήθεια. Ικανοποιούμαστε να σας βλέπουμε να χάνεται τον ύπνο σας. Είσαστε επίορκοι κύριοι! Βιάζεται και καταπατείτε τον όρκο του Ιπποκράτη, τις εντολές του Μωυσή. Γιατί έχουμε κι εμείς φωνή! Έχουμε μάτια και βλέπουμε, αυτιά και ακούμε, μυαλό και σκεφτόμαστε, καρδιά που πονά, ψυχή που θυμώνει. Είμαστε λίγοι, αλλά είμαστε ζωντανοί! Είμαι ο Διόνυσος! Είμαι ο Εσταυρωμένος! Θα σας στείλω στο πυρ το εξώτερον! Ω! Ρλγ! Ω! Ρλγ!

Δεν υπάρχει ύλη κύριοι. Σαν Εσταυρωμένος δεν θα επέτρεπα ποτέ τη δημιουργία ύλης. Δεν υπάρχει ύλη κύριοι! Είναι μια ψευδαίσθηση των αισθήσεων. Μαζέψτε ψευδαισθήσεις κύριοι, αυνανιστείτε και πεθάνετε. Είμαι ο Διόνυσος κι ο Εσταυρωμένος και σας λέω ότι δεν υπάρχει Θεός.

Ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό, αστυνομία, καθαριστές, υπάλληλοι της καντίνας, ο κύριος με τα ‘ξυστό’ στην είσοδο του νοσοκομείου, ιατρικοί επισκέπτες, κηπουροί, επισκέπτες τον ασθενών κι όσοι ασθενείς μπορούσαν να σηκωθούν από το κρεβάτι τους, μας πήραν στο κυνήγι. Τελευταία στιγμή γλιτώσαμε το λιντσάρισμα πηδώντας πάνω στο μηχανάκι ενός ντελιβερά που εκείνη την ώρα έφευγε. Έτσι τρικάβαλο φτάσαμε στην καφετερία που δούλευε.

 

– Καλά τα είπε το τρελό, μας είπε και μας κέρασε μια πορτοκαλάδα.

 

Ο Φρίντριχ ήταν ακόμη χαμένος στον δικό του κόσμο. Μπορούσες να δεις στο πρόσωπό του το φόβο του λιντσαρίσματος, το θυμό και την αγανάκτηση από την ταλαιπωρία. Του χτυπάω την πλάτη και του λέω:

 

– Δεν μας πάει η συμβατική ιατρική Φρίντριχ μου. Ας το γυρίσουμε στην ομοιοπαθητική μήπως και βρούμε λύση στο ολοκλήρωμα.

 

133

133

133

 

 

Συνεχίζεται…